وَدَخَلَ جَنَّتَهُ وَهُوَ ظَالِمٌ لِنَفْسِه۪ۚ قَالَ مَٓا اَظُنُّ اَنْ تَب۪يدَ هٰذِه۪ٓ اَبَدًاۙ

Vedeḣale cennetehu vehuve zâlimun linefsihi kâle mâ ezunnu en tebîde hâżihi ebedâ(n)

Ve bağına girdi, kendi kendisine de zulmetmedeydi, dedi ki: Şu nail olduğum mal ve menalin zeval bulup tükeneceğini hiç mi ummam.

(Böylece) O, kendi nefsinin zalimi olarak (kibir ve gafletle) bağına girdi (ve): "Bunun (mülküm olan şu bağların, bahçelerin) sonsuza kadar kuruyup-yok olacağını sanmıyorum" deyip (gaflete yöneldi).

İşte kendi kendine böylece yazık edip, yaratılış gayesi dışına çıkan bu adam: “Bu bahçenin hiç bir zaman yok olacağını, asla düşünemiyorum” diyerek bahçesine girdi.

Adam, bu şekilde, inkârı ve gururu sebebiyle kendisine zulmederek bağına girdi.
“Bunun, hiç yok olacağını sanmıyorum” dedi.

Kendine zulmeden biri olarak bağına girdi ve dedi ki: "Bunun asla yok olacağını sanmıyorum.

Kendi nefsinin zalimi olarak (böylece) bağına girdi (ve): 'Bunun sonsuza kadar kuruyup-yok olacağını sanmıyorum' dedi.

O kâfir, nefsine zulmeder olduğu halde bağına girdi; dedi ki:” - Bu bağın helâk olacağını ebediyyen zannetmiyorum.

Ve kendine zulmettiği bir halde, bahçesine girdi. “Bu bağın asla helak bulacağını sanmam” dedi.

Böylesine bir gurur ve kibirle kendisine yazık edip, bahçesine girerken şöyle dedi: “Bu bahçenin batacağını hiç sanmam.”

Kurumlanarak girip bahçesine dedi ki: «Sanmam ben, bu bahçeye hiçbir zarar gelemez

(Böylece zenginliğiyle övünen ve küstahça davranışıyla) kendisine zulmeden bu kişi bağına girdi ve dedi ki: “Bu bahçenin bir gün yok olacağını asla düşünmüyorum!”

35, 36. Nefsine karşu zâlim olan bu âdem bağçesine girdi ve "Zan itmem ki aslâ bu bağçem harâb olsun, zan itmem ki mukannen sa’at gelsün ve eğer Allâh’a rücû’ ider isem buna mukâbil daha büyük bir bağçeye sâhib olurum" didi.

35,36. Kendisine böylece yazık ederek bahçesine girerken: "Bu bahçenin batacağını hiç zannetmem. Kıyametin kopacağını da sanmıyorum. Eğer Rabbime döndürülürsem, and olsun ki orada bundan daha iyisini bulurum" dedi.

Derken kendine zulmederek bağına girdi. Şöyle dedi: “Bunun sonsuza değin yok olacağını sanmıyorum.”

Böyle bir böbürlenme içinde kendine kötülük ederek bağına girdi ve şöyle dedi: “Bunun hiçbir zaman yok olacağını sanmam.

(Böyle gurur ve kibirle) kendisine zulmederek bağına girdi. Şöyle dedi: «Bunun, hiçbir zaman yok olacağını sanmam.»

Böylece nefsine zulmederek bağına girdi ve, "Bunun yok olacağını hiç sanmıyorum," dedi.

Adam, bu şekilde kendine zulmederek bağına girdi ve şöyle dedi: "Bunun hiç yok olacağını sanmıyorum"

Ve bağına girdi, kendine yazık ediyordu, dedi: ebedâ zannetmem ki bu helâk olsun ve

(Bu şımarık ve kibirli davranışlarıyla) kendi nefsine zulmetmekte olan bu (kâfir) adam, bağına girdi ve: “Bunun (mülküm olan şu bağların, bahçelerin) sonsuza kadar yok olacağını hiç sanmıyorum!

Ve o kendisine yazık ederek bahçesine girdi: “Ben, bunun hiçbir zaman yok olacağını sanmıyorum.” dedi.

O, nefsine (böylece) zulümde berdevam (ve kâfir) olarak bağına girdi, dedi ki: «Bunun ebediyyete kadar helak olacağını zannetmiyorum».

Kendine zulmetmiş biri olarak bahçesine girdi ve: “Bunun yok olacağını hiç zannetmiyorum.

Böylece (kibirle) nefsine zulmedici olarak bağına girdi. “Bunun (bu bağın) ebedî olarak helâk olacağını sanmıyorum” dedi.(1)

(İşte) kendi kendine (böylece) yazık eden bu (inançsız) adam: "Bu bahçenin bir gün yok olacağını asla düşünemiyorum!" diyerek bahçesine girdi;

Kendi nefsine haksızlık ederek bahçesine girmiş ve “Bu bahçenin ebedi olarak yok olacağını zannetmiyorum.”

Bu adam kendine kıymakta idi. Bağa girdi de şunu dedi: "Günün birinde bu bağın yok olacağını hiç sanmıyorum.

O, öz nefsine zulüm ederek [¹] bağına girip arkadaşına demişti ki «— Bu bağın hiçbir vakit harap olacağını zannetmiyorum.

Böylece o kendine zulmeden/yazık eden bir eda ile bağına [cennet] girdi ve: “Buranın kuruyup yok olacağını hiç zannetmiyorum/ihtimal vermiyorum” dedi.

Daha sonra bağına girdi ve kendisine zulmederek, “Bunun hiç yok olacağını sanmam” dedi.

Bu küstahça davranışlarıyla yalnızca kendisine zulmetmekte olan bu adam, bahçesine girdi ve “Şu nîmetlerin, bir gün yok olacağını hiç mi hiç zannetmiyorum!” dedi. Ve ekledi:

Nefsinin zâlimi olarak bahçesine girdi.
Dedi ki: -"Sanmıyorum ki, bu ebedî olarak yok olur".

Bu saygısız adam bir gün bağına girerken kendi kendine: " bu bağa bir şey olacağını sanmıyorum " diye mırıldanıyor ve:

Derken kibirle ve övünerek Rabbine karşı büyük bir şımarıklık içine girdi. Şöyle dedi: "Varlıklarımın sonsuza dek yok olacağını sanmıyorum!"

(Bu şımarık kişi) kendisine haksızlık ederek bağına girmiş ve şöyle demişti: “Bunun (bağın) hiçbir zaman yok olacağını sanmıyorum.

(Daha sonra) o kendi kendine zulmeden adam, bahçesine girerken: “Bu bahçenin batacağını hiç sanmıyorum.” demişti.

[İşte] kendi kendine [böylece] yazık eden bu adam: “Bu bahçenin bir gün yok olacağını asla düşünemiyorum!” diyerek bahçesine girdi;

Kibir ve gururla kendine yazık etmiş olan bu adam bahçesine girerek “Bu bahçenin kuruyup yok olacağını hiç sanmıyorum. 45/24

Böylece kendi kendisine en büyük kötülüğü yapmış olan o (adam bir gün) şunları diyerek bağına girdi: “Bu bağın yok olacağına ihtimal bile vermiyorum.

Derken o zalim (bir gün arkadaşıyle beraber) bağına girdi ve serveti ile öğünerek: "Bu bağların hiçbir zaman elimden çıkacağını sanmam. "

Kendi nefsine zulmederek bağına girdi ve dedi ki: “Bunun ebediyen yok olacağını zannetmiyorum.”

Ve o nefsine zulmeder olduğu halde bağına girdi, dedi ki: «Ben zannetmem ki, bu ebedîyyen münâdim olsun.»

35, 36. Bu adam gururu yüzünden kendi öz canına zulmeder vaziyette bağına girdi ve: “Zannetmem ki bu bağ bozulup yok olsun; kıyametin kopacağını da sanmıyorum. Bununla beraber şayet Rabbimin huzuruna götürülecek olursam o zaman elbette bundan daha iyi bir âkıbet bulurum. ” dedi. [41, 50; 46, 11]

(Böylece) kendisine yazık ederek bağına girdi: "Bunun yok olacağını hiç sanmam" dedi.

Ve nefsine zulüm ider oldığı halde bostanına girüb: "Zan itmem ki bu hiç bir zamân fenâ bula."

Adam, bahçesine girip kendine kötülük ederek diyor ki "Buranın harap olacağını hiç sanmam.

Kendine zulmederek, bahçeye girdiğinde:-Bu bahçenin batacağını hiç sanmam,

Böylece, kendisine yazık eder bir halde bağına girdi ve dedi ki: “Hiç sanmam ki birgün bunlar yok olup gitsin.

Ve böylece, öz benliğine zulüm ede ede bağlığına girdi. Şöyle konuştu: "Bunun sonsuza değin yok olacağını sanmıyorum."

U o‘‎z nafsiga zulm qilgan holda, bog‘‎iga kirib: “Bu boyligim hech qachon yo‘‎q bo‘‎lib ketadi deb o‘‎ylamayman”, – dedi.

daħı girdi bostanına ol žālim iken gendüzine eyitti “śanmazın içim helāk ola uşbu hemįşe.”

Ve girdi bostānına ol nefsine ẓālim‐iken. Eyitdi: Ben hīç ṣanmazın ki bubostān hergiz ḫarāb ola.

O (küfrə düşdüyü üçün) özünə zülm edərək bağına girib dedi: “(Bu bağın) nə vaxtsa yox (məhv) olacağını güman etmirəm.

And he went into his garden, while he (thus) wronged himself. He said: I think not that all this will ever perish.

He went into his garden in a state (of mind) unjust to his soul:(2377) He said, "I deem not that this will ever perish,